“...
اول قرار بود بروند
قرار بود بیایند و بکشند و بردارند و
بروند
اما
ماندند
و شکل کشتن را تندیس میدان کردند
تا زندگی را در اختیار شیوه ی مردن، بر ما
شیرین کنند
تا مرگ
زیباترین کلام خانگی ما باشد
تا مرگ رمز جاودانگی ما باشد
و ما
شکل نوشتنش را
تمرین کنیم
( این را ما
من و ابوالحسن و ابولقاسم
هشدار داده بودیم قبلاً
تا بعد، حضرت مولانا ... )
حالا تو هی
شکل نوشتن مرگ را عوض می کنی پیاپی و آن ها شکل کشتن را
و من
-امروز و این جا – می گویم:
کافی است
یک چند نیز
شکل نوشتن « زندگی » را
تمرین کن
...”