پرهام نکوطلبان > Recent Status Updates

باستیا در ادامه‌ی رساله، به اصل حق رأی عمومی که پیروان روسو از آن دفاع می‌کنن می‌تازه و می‌گه: اصلاً این «عمومی» بودن رو کی تعیین می‌کنه؟ کی تعیین می‌کنه که چه کسی اهلیت رأی دادن داره و یا نداره؟ فقط مجانین و زنان و صغار و این تیپ آدما اهلیت ندارن؟
بعد در ادامه می‌گه انگیزه‌ی پشت این محدودیت اینه که رأی رأی‌دهنده فقط بر خودش اثر نمی‌ذاره و بر کل جامعه تأثیر داره...
/۱

باستیا در دومین رساله، قانون، به تقدم فردیت، آزادی و مالکیت بر هر نوع قانونی در جامعه می‌پردازد. او بیان می‌کند که اساساً قانونْ سازمان‌دهی حقوق جمعی و طبیعی افراد برای دفاع مشروع از جان، مال و آزادی‌شان و جایگزین کردن قدرت‌های فردی با قدرتی مشترک است و طبیعتاً حکومتی عادل و پاینده است که بر این بنیان تأسیس شود و دخالت در امور خصوصی شهروندان نکند.

رساله‌ی اول با نام حکومت که یک سال پس‌از انقلاب فوریه‌ی فرانسه نوشته شده با این عبارت درخشان از تعریف حکومت که «حکومت جعل بزرگی است که به واسطه‌ی آن همه تلاش می‌کنند با هزینه‌ی دیگران زندگی کنند.» و تلاش باستیا برای نشان دادن این موضوع که حکومت اگر چیزی به شما می‌دهد در ازای آن قطعاً بیشتر از شما گرفته، می‌گیرد و خواهد گرفت و نشان‌ دادن تناقضات موجود در خواسته‌های ملت انقلابی که به‌دنبال حکومتی سوسیالیستی هستند...
/۱

به‌نظر می‌آد نوشته‌های باستیا این امکان رو دارن که یکی از دو مانعی که آدام اسمیت دربرابر توفیق آزادی اقتصادی ذکر کرده رو از میان بردارن (منم دارم با همین هدف می‌خونمشون) و اونم غامض بودن استدلال‌های انتزاعی در دفاع از برتری عملکرد بازار آزاد در مقابل سیاست‌های مداخله‌گرایانه و محافظت‌کننده‌ی دولتیه.
/۱

کلود فردریک باستیا، نویسنده‌ی لیبرال قرن نوزدهمی که قدرنادیده است و من هم عاشق قدرنادیده‌هام. در این کتاب قراره سه رساله ازش با عنوان حکومت (نقد انقلاب‌های فرانسه)، قانون (فلسفه‌ی حقوق و قانون‌گذاری) و آنچه دیده می‌شود و آنچه دیده نمی‌شود (پیرامون اقتصاد سیاسی) رو بخونیم که مترجم ادعا می‌کنه از چندین نسخه ترجمه کرده اینا رو و مطابقت داده. ببینیم چی می‌شه. هیجان دارم براشون.

واقعاً مترجم جالب گفته که معیار سنجش حق و باطل برای اکارت و هیتلر در این گفت‌وگو، اظهارنظر اشخاص نسبت‌به یهودیانه :)))

همچنان گفت‌وگویی میان اکارت و هیتلر با انبوهی از ارجاعات تاریخی/الهیاتی درباره‌ی پلیدی یهودیان نسبت‌به عیسی، حاکمان و سرزمین‌های مختلف.

«گرگ‌ها هم به دو اردوگاه تقسیم شده‌اند‌. بخشی از آن‌ها مصمم شده‌اند که سرزمین گوسفندان را ترک کنند تا در جایی در بین خودشان گیاه‌خوارانه زندگی کنند.»
رگه‌های تئوری توطئه کاملاً مشهوده. ایضاً مرور جالبی بر تاریخ جهانه و ارجاعاتش به کتاب مقدس عالیه :)
و باز هم پانوشت‌های زورکی ناشر به‌دلیل جلوگیری از سانسور...

عجب متنی! چقدر ارجاعات! بخش دوم کتاب واقعاً جالب شده :) رسیدیم به متن اصلی. یاد بحث کردن خودمون با بچه‌ها سر این‌طور موضوعات می‌افتم. چه جالب که واژه‌‌به‌واژه‌ی عهد عتیق رو با وقایع روز خودش تطبیق می‌ده تا یهودی‌ها رو به‌عنوان علت‌العلل بدبختی‌های جهان جلوه بده. ترغیب شدم کتاب مقدس بخونم.
/۱

جمع‌بندی:
تأکید تدینی بر اهمیت به رسمیت شناختن «نظام تعلیل فاعل تاریخی» با اشاره به دعوای تاریخ‌نگاران (نولته و هابرماس) و این نکته که بولشویسم یهودی دست‌کم بر یک عنصر واقعی (حضور پربسامد یهودیان در میان طیف‌های مختلف انقلابی‌های سوسیالیست) استوار بوده و تأکید بر این‌که چگونه این دگردیسی ناروا (یکی گرفتن بولشویسم و یهودیت) از رهگذر قرن‌ها یهودی‌بیزاری دینی و چند دهه یهودی‌ستیزی سیاسی سر برآورده‌...
/۱

برداشت‌های ضدونقیض اکارت و هیتلر از لوتر (ستایش لوتر به‌خاطر یهودی‌ستیزی در اواخر عمر و همزمان مذمت لوتر به‌دلیل ترجمه‌ی عهد عتیق به آلمانی تحت نظر و کمک خاخام‌های یهودی و اشائه‌ی پروتستانیسم، تلقی مثبت و غیرمذهبی از شکل کاتولیک مسیحیت و استوار بودن یهودی‌ستیزی هیتلر برپایه‌ی محافظه‌کاری رادیکال (انقلابی دونستن یهودیان و عَلم کردن مسیحیت کاتولیک در برابر آن)

بررسی اثر دیگر شبه‌پژوهشی، نوشته‌ی کوموس که سعی می‌کند به این پرسش پاسخ دهد که آیا سلطه‌ی یهودیان با وجود پاکسازی‌های استالینی در شوروی رو به افول است؟
پاسخ کتاب به این پرسش این است که با توجه به عمیق بودن پاکسازی حزبی، شمار یهودیانی که در آن‌ سال‌ها حذف شدند بسیار ناچیز است. یهودیان هنوز هم بر اریکه قدرت تکیه زده‌اند و حتی در نزاع میان تروتسکیست‌ها و استالین، یهودیان در هر دو سو حاضرند.

بررسی اثر دیگر شبه‌پژوهشی، نوشته‌ی کوموس که سعی می‌کند به این پرسش پاسخ دهد که آیا سلطه‌ی یهودیان با وجود پاکسازی‌های استالینی در شوروی رو به افول است؟
پاسخ کتاب به این پرسش این است که با توجه به عمیق بودن پاکسازی حزبی، شمار یهودیانی که در آن‌ سال‌ها حذف شدند بسیار ناچیز است. یهودیان هنوز هم بر اریکه قدرت تکیه زده‌اند و حتی در نزاع میان تروتسکیست‌ها و استالین، یهودیان در هر دو سو حاضرند.

بررسی یکی از دو اثر شبه‌پژوهشی نوشته شده در توجیه نظریه‌ی بولشویسم یهودی: کتابی از هرمان فست که در آن سعی می‌کند با اتکا به آمار و ارقام مشارکت یهودیان در اداره‌ی شوروی، آنان را پشت‌پرده‌ی بولشویسم معرفی کند هرچند که این داده‌ها متقن نیستند اما می‌توانند جدای از پیش‌داوری‌های یهودی‌ستیزانه، پرسش‌های جامعه‌شناختی جالبی را مطرح کنند.

آلفرد روزنبرگ، پروتکل‌های بزرگان صهیون و سیاست جهانی یهود و بسط این تئوری توطئه که ظهور بولشویسم در روسیه بخشی از نقشه‌ی بزرگ‌تر یهود برای سلطه بر جهان است.

سه نوشته از هیتلر شامل نامه‌ش به گیملش، متنی از نبرد من و وصیت‌نامه‌ی سیاسیش و جملات تدینی در آخر این بخش:
ایدئولوژی می‌تواند دیواری باشد میان انسان و واقعیت، هیچ‌چیز، حتی مهیب‌ترین ویرانی‌ها نیز نمی‌تواند باعث شود رابطه‌ی انسان با واقعیت دوباره برقرار شود و این‌چنین ایدئولوژی ساحره‌ای است که واقعیت را برای همیشه از برابر دیدگان آدمی محو می‌کند.

ویلهلم مار، نوشته‌‌ش با عنوان پیروزی یهودیت بر آلمانیت، هرمان آلوارت و حملاتش به یهودیان و ناکام ماندن هر دوی این افراد در تأسیس حزب یا اتحادیه‌ی یهودستیز موفق.

مناقشه‌ی برلین یا ترایچکه
مطالعه‌ی باورهای ترایچکه که نماینده‌ی نوعی یهودی‌ستیزی ملایم و معقول‌تری در مقایسه با امثال اکارت و فریچ بود.
متن سند دادخواهی یهودی‌ستیزان و خواسته‌هاشون درباره‌ی محدود شدن برابری‌های حقوقی و اجتماعی یهودیان.

به قبلی‌ها، نوشته‌های فریچ همراه با اشاره به گوبینو هم اضافه شد. چه مبانی فکری ترسناکی ولی :)))))

رسیدیم به ریشه‌های یهودی‌ستیزی، تفاوت یهودبیزاری دینی که در میان مسیحیان رواج داشته با یهودی‌ستیزی سیاسی قرن ۱۹ و ۲۰ و درنهایت نظرات و نوشته‌های یهودی‌ستیزانه‌ی افرادی چون مارتین لوتر، دو موسو، درومون و دورینگ که این آخری واقعاً پشم‌ریزون بود و هرچی گفته بود نیم قرن بعد اکارت همونا رو گفتش و هیتلر اجرایی‌شون کرد.

تا پایان فصل چهارم و ردپای حضور یهودی‌ها در احزاب سوسیالیستی/کمونیستی مجارستان، لهستان و اتریش که برای نظریه‌پردازان «بولشویسم یهودی» مهر تأییدی بر افکار و انگاره‌های یهودی‌ستیزانه‌شون بود.

تا پایان فصل سوم
یهودی‌کشی استالین قاعدتاً باید ردکننده‌ی نظریه‌ی بولشویسم یهودی می‌بود اما چون تعدادی از عناصر حکومتی استالین همچنان یهودی بودند، در توجیه برای این‌که یهودی‌ها پشت بولشویسم هستن همچنان باز بود.
در فصل چهارم
مرور تاریخ آلمان پس‌از جنگ جهانی اول و اقدامات بولشویک‌ها برای ایجاد یه نظام کمونیستی و شورایی در آلمان از طریق حزب کمونیست آلمان و سفارت شوروی در این کشور (تا سر جمهوری شوروی مونیخ/باواریایی)

تا پایان فصل دوم کتاب
به این جمع‌بندی می‌رسیم که وضعیت ناگوار اجتماعی و سیاسی یهودیان اونا رو به انقلابی‌گری سوق می‌داد و در ادامه، مشارکت اونا در انقلاب به یهودی‌ستیزی دامن می‌زد؛ با وجود این‌که شیوع خداناباوری هم در بین این یهودیان انقلابی همچین کم نبود و اصولاً این مارکسیست‌ها و بولشویک‌های سکولار چگونه می‌تونستن با یهودیت خاخامی ارتجاعی و سنتی ارتباط برقرار کنن یا این آموزه‌ها منبع الهامشون باشه؟ هوم؟

حضور یهودیان در کمینترن و چکا و حتی در جنبش‌های سرکوب‌کننده‌ی دین‌دارا به نوعی تقویت‌کننده‌ی باور به یهودی بودن ماهیت بولشویسم بوده اون زمان. هرچند که کلی یهودی مخالف بولشویسم هم در بین منشویک‌ها هم دیگر گروه‌ها داشتیم ولی خب این طفلکی‌ها به‌ چشم نمی‌اومدن.
بعد حالا چرا این‌قدر یهودی تو جنبش‌های این‌طوری زیاده؟ چون راه‌حل پیش‌روی اینا یا انترناسیونالیسم بوده یا یافتن سرزمین دیگه (صهیونیسم) که اولی نشد دیگه :)

در قسمت بعدی، سراغ یهودیان در میان بولشویک‌های روسیه می‌ریم. جالب این‌که هرچی از پایین به بالا می‌ریم، درصد یهودی‌ها در رده‌های بالای رهبری حزب بیشتر می‌شه و حضور این عزیزان در نهادهای پلیسی/امنیتی مثل چِکا و GPU و NKVD بسیار مشهود بوده. اکثرشون هم در پاکسازی‌های حزبی استالین اعدام می‌شن :)))) که مهم‌ترین و‌ مشهورترینشون تروتسکیه.
این قضیه‌ی کمک آلمان به رهبران انقلاب ۱۹۱۷ (ماجرای قطار لنین) هم جالب بود در نوع خودش.

چون این کتابو وقتی شروع کردم به خوندن که ج.ا اینترنت رو قطع کرده بود، امکان به‌روزرسانی در Goodreads رو نداشتم.
۱۶ صفحه‌ی اول کتاب به اینا گذشت:
توضیح تدینی درباره‌ی عدم فهم چرایی رخداد یهودی‌ستیزی به‌دلیل آشنا نبودن با مبانی نظری اون در متونی مانند کتابچه‌ی از موسی تا لنین و چرایی ترجمه‌ی کتاب و این‌که یادداشت برش نوشته.

سپس تا ص ۲۸:
ادامه‌ی توجیهات تدینی برای پژوهش در نظام تعلیل ناسیونال‌سوسیالیست‌ها...
/۱

تقریباً رسیدیم به آخراش. باقی‌مانده‌ی فصل «پیامدهای روان‌شناختی بوروکراتیک‌سازی» به نقد نامشخص بودن تعریف «طبقه» از دیدگاه مارکس، نقد مثال موفق «کلیسای کاتولیک» از بوروکراتیک‌سازی در آثار سن سیمون و آگوست کنت، نقد انتخاب دیکتاتور مصلح به‌عنوان یک راه‌حل و درنهایت، از بین رفتن روحیه‌ی انتقادی و پیشرفت در یک نظام بوروکراتیک‌ پرداخت.
پانوشت‌های کتاب مثل همیشه برای افزایش اطلاعات عمومی و فهم بهتر منظور نویسنده عالی بود.

جنبش جوانان آلمان، این‌که اتیوپی مدتی تحت اشغال ایتالیای فاشیستی بوده و «دوچه» (Duce) به معنی رهبر در ایتالیایی که موسولینی به خودش می‌گفت مطالب آموزنده‌ی بخش اول فصل جدید بودن 😌

این فصل با دو گفتار دیگه به پایان رسید:
اولی درباره‌ی بوروکراتیک‌زدگی ذهنی بود و این‌که چگونه آموزش و پرورش و دانشگاه وقتی بوروکراتیک می‌شن و به خدمت دولت‌ها درمی‌آن درواقع ابزار توسعه‌ی تمامیت‌خواهی و سلب آزادی شهروندان می‌شن.
دومین گفتار اما جالب‌تر بود. میزس اینجا درباره‌ی این موضوع صحبت کرد که چه کسی لایق حکومت بر مردمه و شدیداً به نظارت‌های دولتی یا فردی که با نظرات خیرخواهانه انجام می‌شن تاخت (مثال معمار و نما)

بخش چهارم کتاب به مدیریت بوروکراتیک شرکت‌های خصوصی می‌پردازه و این‌که چگونه دولت با محدود کردن سود و زیرسؤال بردن انگیزه‌ی سود روند رشد و پیشرفت شرکت رو تحت‌تأثیر قرار می‌ده.
صحبت میزس درباره‌ی این‌که با این کار، هرگونه نوآوری انگار یه‌جور قمار با منابع خود دولته و دولت هم ترجیحش اینه که شیوه‌های قدیمی هم‌چنان پابرجا باشه هم جالب بود. کارفرما این‌جوری چوب دوسرطلاست :)