Boşluk Quotes

“O gece kocaman, boş bir meydandan geçtim, o geceden sonra kocaman, boş bir meydan kaldı içimde.”
― Kürşat Başar, Konuştuğumuz Gibi Uzaklara

“Boşluğu tanımaya çalışıyorum. Boşluk fikri beni mutsuz ediyor. Babam ölecek boşluğu kalacak diye ölesiye mutsuzum.”
― Ayfer Tunç

“Bir şekilde her birimiz hayatımıza devam ediyoruz, diye düşündüm. Ne kadar büyük ve ciddi bir kayıp yaşasak da, ne denli önemli bir şey elimizden alınmış olsa da ya da sadece üzerimizdeki deri aynı kalıp kendimiz tamamıyla farklı bir insana dönüşmüş olsak da, sessizce yaşamımızı sürdürüyoruz. Bizim için belirlenmiş zamanın sonuna doğru gittikçe yaklaşıyor, ardımızda bıraktığımız zaman dilimi uzaklaşıp kaybolurken ona veda ediyoruz. Gündelik hayatın sonu gelmez işini gücünü tekrar tekrar -bazı durumlarda büyük bir beceriyle- yaparak. Böyle düşününce büyük bir boşluk duygusuna kapıldım.”
― Haruki Murakami, Sputnik Sweetheart

“Herhangi bir şeyle dolu musun? Bir boşluk bul ve bırak yükün oraya aksın!”
― Mehmet Murat ildan

“Eğer zihnin pek çok yükle doluysa boş bir mekânda bile kendini boş hissetmeyeceksin!”
― Mehmet Murat ildan

“Boş bir sokak senin doluluğunu emer; dolu bir sokak senin boşluğunu doldurur!”
― Mehmet Murat ildan

“Bir yeri terk ettiğinde insanlar hiçbir boşluk hissetmiyorlarsa bu şu demektir: Sen onlar için bir boşluktun!”
― Mehmet Murat ildan

“Hiçbir hayal seni tamamen mutlu etmeyecektir çünkü hayaline ulaştığın her seferde mutluluğun yanı sıra bir çeşit rahatsız edici bir boşluk da hissedeceksin!”
― Mehmet Murat ildan

“Zenginlik insana ait bir özellik değil" diyorum. "Para insanın doğal bir parçası değil; kaybolabilir, çalınabilir, soyut bir kavram, birtakım sıfırlar... Zaten hayatta anlamlı olan değerler parayla sahip olunamayanlar. Kitap, çalışacak insan, eşya alabilirsin; ama bunlar bilginin, dostluğun, paylaşma duygusunun yerini tutamaz. Oysa zengin aptallar paranın çok önemli olduğunu sanıyorlar, bu yüzden de servetlerinin kendilerine ruhsal bir ayrıcalık, özel bir mutluluk getirmesini bekliyorlar. Bu mümkün olmayınca, içleri de boş olduğu için can sıkıntısı başlıyor.”
― Zülfü Livaneli, Kardeşimin Hikâyesi

“Bu dünyanın en büyük sorunu, yaptığın her şeyin uçup gideceği, boşluğa karışıp yok olacağı hissiyatıdır!”
― Mehmet Murat ildan

“Boş bir sandalyeye bakıp 'sandalye boş' dediğimiz zaman 'boşluk' buna kızar çünkü sandalye aslında boş değildir, 'boşluk' orada oturmaktadır!”
― Mehmet Murat ildan

“Hızla yükseldim tabi; çünkü en iyisi yükselmekti. Yükseldikçe daha çok param oldu. Param oldukça olanaklarım arttı. Olanaklarım arttıkça çevrem genişledi. Artık her şeyin en iyisini alabiliyordum ama sahip olduklarım çoğaldıkça isteklerim de çoğalıyordu. Sanki bende bir şeyler bozulmuştu… Koca bir kör kuyu açılmıştı içimde sanki ve hiçbir şey onu doldurmaya yetmiyordu. Daha fazla başarı, daha fazla para, daha fazla güç... Hep daha fazla, hep daha fazla istiyordum! Lanetli bir açlığa yakalanmış gibiydim. Farkında değildim ama gittikçe karanlığın bir parçası oluyordum. Ruhum çürümüştü. Aynada açıkça gördüğüm yanlışlarımı bile türlü bahanelerle rasyonelleştiriyor, sadece dinmeyen açlığımı giderecek bir şeyler bulma ümidiyle yaşıyordum.”
― Kılıç Arslantürk, Acıyan Yerini Bul

“İçinde büyük bir boşluk hissediyorsan, boşluğundan kurtulmak için boşluğa atlamanın hiçbir anlamı yoktur, çünkü boşluğu boşlukla dolduramazsın!”
― Mehmet Murat ildan

“Boşlukta bir yere tutunamayıp aşağıya düşenler için sığınacak bir yer bulmak güzel bir şey, ama çok daha güzeli sığınacak yeri bizzat inşa etmektir!”
― Mehmet Murat ildan

“Boş bir oda gördün mü onu hemen doldurmaya çalışma, çünkü belki de o oda doluluğu aştı ve bilgeliği boş olmakta buldu!”
― Mehmet Murat ildan

“Ruhu büyük boşluklara sahipti (...)”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Ona göre hiçbir şey ve hiçbir yer boş ve ruhsuz kalmamalıydı. Boşluk hissi her zaman canını sıkar, huysuzlanmasını sağlardı. Boş odalar, kitaplıklar, yeni metin belgeleri doldurulmalı, her birine ayrı bir ruh katılmalıydı.”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Zavallıydı insan; kendi elleriyle kendini öldürüyordu. Kendine en büyük zararı yine kendi veriyordu. İnsan içindeki boşluğu dolduramıyor; ne umarsa umsun, ne yaparsa yapsın, sonunda hüsran buluyordu…”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Aklında varoluş, kanında yüksek derece alkol, omuzlarında dünya, bacaklarında yorgunluk; ağır yaralarına rağmen halen savaşmaktan geri durmayan bir asker gibi yürüyordu. Kudurmuş denizlerde sarhoş bir gemi gibiydi, sallanıyordu; evet vardı, yer kaplıyor, çarpıyordu insanlara; yoksa bir boşluk nasıl çarpabilirdi bir varlığa? Ama yoktu, tek hissettiği yalnızca hiçlik ve boşluktu. Onların arasında asla var olamıyordu. Düşündü. “İnsan nasıl hem var olup hem de yok olabilirdi?” Bilmiyordu. Aslında hiçbir şey bilmek istemiyor, sadece sonsuza dek uyumak ve her şeyi, kendini dahi tamamen unutmak istiyordu. “Uyumak ve unutmak: İşte bütün mesele bu!”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Kendini kontrol etme çabaları, içindeki derin boşluğa yenik düşüyordu. Sevgiye açtı, şefkate ihtiyacı vardı.”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Sanki sonsuz bir boşluğun içinde yapayalnız yüzüyorum.”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“İnsan ne kadar içindeki boşluğu tamamlamaya çalışırsa çalışsın bir şeyler eksikti her zaman. İnsan sonsuz bir boşluğu içinde taşırdı.”
― Tolga Gökçen, Yalnızlaşan İnsan

“Sandalye doluyken işine yaramaz, sandalye boş olmalı ki oturabilesin! Boşluk, oraya dolman için sana sunulmuş bir imkândır!”
― Mehmet Murat ildan